Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

ΕΠΑΜ:Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η




30 Ιουνίου 2012
Τα αποτελέσματα των εκλογών της 17ης Ιουνίου 2012 ανέδειξαν κύρια ζητήματα για την ύπαρξη και λειτουργία της  Δημοκρατίας στη χώρα μας.             
Η εκλογική διαδικασία διεξήχθη μέσα σε κλίμα εκφοβισμού, πιέσεων, παραπλανητικών διλημμάτων και ψυχολογικής τρομοκρατίας. Το κλίμα αυτό καλλιεργήθηκε από πολιτικούς φορείς της χώρας μας ( ΝΔ –ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ ), από παράγοντες του εξωτερικού (βλ. Ευρωζώνη) που αντιμετώπισαν τους  Έλληνες σαν υποτελείς τους και από τα αργυρώνητα και κατοχικά Μ.Μ.Ε που υποκίνησαν τα φοβικά ανακλαστικά του λαού και επένδυσαν με την απάτη σε ενστικτώδεις αντιδράσεις .
Το εκλογικό αποτέλεσμα, με τη βοήθεια του εκτρώματος που βάφτισαν «εκλογικό νόμο», είναι  αναντίστοιχο των διαθέσεων και προθέσεων του ελληνικού λαού.
Εγείρονται σοβαρά ερωτήματα, για το γεγονός ότι παραχωρείται σε ιδιωτική εταιρεία το δικαίωμα, να υποκαθιστά τους θεσμικούς φορείς της χώρας και να προβαίνει στην ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.  
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την ανομοιογενή και ασαφή στάση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ (που οι προεκλογικές τους θέσεις αναιρούσαν η μια την άλλη) οδήγησαν ένα μέρος του εκλογικού σώματος στο δρόμο της υποταγής στο φόβο και τα διλήμματα.
Όλοι τους καλλιέργησαν τις ψευδοπροσδοκίες περί επαναδιαπραγμάτευσης των συνθηκών και των όρων του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, αποκρύπτοντας μεθοδευμένα την πραγματικότητα. Αποκρύπτοντας ότι με την παραμονή μας στο ΕΥΡΩ το μόνο που μπορούν να περιμένουν οι Έλληνες είναι η καθημερινή επιδείνωση των συνθηκών της ζωής τους .
Οι φιλομνημονιακές δυνάμεις στην απέλπιδα προσπάθειά τους να εκβιάσουν και να εγκλωβίσουν το εκλογικό σώμα έριξαν στη μάχη τα τελευταία όπλα πολιτικής εξαπάτησης  που τους απέμειναν: την πολιτική τους εφεδρεία (ΔΗΜΑΡ) και το παραπλανητικό ερώτημα «παραμονή στο ΕΥΡΩ και σωτηρία της χώρας ή επιστροφή στη δραχμή και καταστροφή της χώρας».
Με αυτές τις κινήσεις απελπισίας το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάψουν το εφεδρικό τους  στήριγμα – τη ΔΗΜΑΡ – και ταυτόχρονα να απεγκλωβίσουν λαϊκές δυνάμεις από τις φοβίες και τις αναστολές ως προς το Εθνικό νόμισμα. Ένα μεγάλο μέρος του λαού ψήφισε χωρίς  να υποκύψει στην καταστροφολογία και ένα άλλο, μεγαλύτερο, (περίπου 40%) γύρισε την πλάτη του σε όλους απέχοντας και ταυτόχρονα απορρίπτοντας τις απειλές και τις φοβίες .
Στο τέλος προσπάθησαν να φαλκιδεύσουν ακόμα και την ανάγνωση του ίδιου του αποτελέσματος λέγοντας ότι ο λαός επέλεξε κυβέρνηση συνεργασίας .Νομίζουν ότι έτσι καλύπτουν την εξαπάτηση του λαού, που ενώ καταψήφισε και τους τρείς, βρέθηκε να φοράει στο σβέρκο του και τους τρεις  μαζί.
Το ΕΠΑΜ πιστεύει ότι σύντομα, οι δυνάμεις που γύρισαν την πλάτη στην τρομοκρατία και τον εκφοβισμό, και μπροστά στον πραγματικό κίνδυνο,  που είναι η συνέχιση της ΕΥΡΩλαγνείας  και η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων, θα συσπειρωθούν στις τάξεις του ΕΠΑΜ, της μόνης πολιτικής δύναμης  που υποστήριζε, υποστηρίζει και θα υποστηρίζει σταθερά τη μόνη λύση για την απελευθέρωση της χώρας από τη σύγχρονη  κατοχή και τελικά τη σωτηρία της: Την άρνηση του χρέους, την μονομερή διαγραφή του, την έξοδο από το ΕΥΡΩ και την επαναφορά του Εθνικού μας νομίσματος.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ Ε.ΠΑ.Μ.

Κυριακή 17 Ιουνίου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΑΜ!


Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου, σε εκπομπή που θα 
μεταδοθεί από το Ράδιο Χωρίς ΦΜ και μέσω 
του     Web tv, στις 6 το απόγευμα 
 ο Γ.Γ. του ΕΠΑΜ, Δημήτρης Καζάκης και το 
 μέλος της Π.Γ., Δημήτρης  Κυπριώτης  
 σχολιάζουν το αποτέλεσμα της κάλπης,
 θέτουν τα ζητήματα της επόμενης ημέρας των εκλογών και 
απαντούν σε ερωτήματα που θα υποβάλλουν οι ακροατές

                      ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΠΑΜ

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΠΟΣΟΙ ΑΚΟΜΑ ;;;

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής για τους αδικοχαμένους αυτόχειρες - μάρτυρες των πολιτικών της Χρεοκρατίας και των Μνημονίων, από τον πυρήνα του Ε.Πα.Μ. Αχαρνών - Καματερού και Βορειοδυτικών Προαστίων ...


Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΧΡΗΜΑΤΑ


Ως λαός έχουμε μία πολύτιμη εμπειρία τριών ετών σχετικά με το παιχνίδι της οικονομικής κρίσης, της δημοσιονομικής κρίσης, της τραπεζικής και όλων των κρίσεων που κληθήκαμε να αποδεχθούμε για να παραδώσουμε εαυτούς έτοιμους για θυσία.

Γι’ αυτό μου κάνει πραγματικά εντύπωση το γεγονός ότι στην περίπτωση της Ισπανίας αναστατωθήκαμε τόσο πολύ για την απλοχεριά των Γερμανών και της τρόικας απέναντι στις ισπανικές τράπεζες.

Ναι, βολεύει το θυμικό μας. Φταίει ο Παπανδρέου κι ο Βενιζέλος που δεν διαπραγματεύθηκαν όπως οι Ισπανοί κι έτσι εμείς κληθήκαμε να πληρώσουμε με Μνημόνια τη διάσωση των ελληνικών τραπεζών.

Είναι δηλαδή σα να λέμε ότι ο αντίστοιχος Έλληνας Ραχόι, ο Αντώνης Σαμαράς, θα διαπραγματευτεί πολύ καλύτερα τις επόμενες συμφωνίες με την τρόικα. Αυτό θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα οι νεοφιλελεύθεροι και διάφοροι εξυπνάκηδες ψηφοφόροι της ΝΔ. Έχει μια λογική να το κάνουν. Όμως είναι γελοίο και αυτοκαταστροφικό να το χρησιμοποιούν ψηφοφόροι της Αριστεράς.

Θέλω να ελπίζω ότι ακόμη και οι εξυπνάκηδες ψηφοφόροι της ΝΔ που πανηγυρίζουν για το «sms Ραχόι» με το οποίο «απείλησε» τη Μέρκελ η Ισπανία, ξέρουν την αλήθεια ή έστω ότι έχουν πονηρευτεί σχετικά με το θέμα και απλώς φροντίζουν να στηρίξουν την πολιτική επιλογή τους.
Είναι γελοίο να πιστεύουμε σήμερα εμείς, οι έμπειροι της κρίσης, ότι η Γερμανία δέχτηκε να δώσει έστω κι ένα ευρώ χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα. Θα τα μάθουμε τα ανταλλάγματα πολύ γρήγορα και θα είναι σκληρά για την Ισπανία. Απλώς θα τα μάθουμε πρώτον, μετά τις ελληνικές εκλογές και δεύτερον, όταν αρχίσει να βράζει η Ισπανία από τη ζέστη και οι «επαναστάτες» της θα δροσίζουν τα cojones τους κάτω από αιρ – κοντίσιον, αντί να βρίσκονται στους δρόμους.

Η Μέρκελ και η τρόικα έδειξε στην Ελλάδα ότι τα καλά παιδιά επιβραβεύονται. Κι ο Ραχόι υπήρξε καλό παιδί. Το είπε ξεκάθαρα και ο Γιούνκερ. Μας έδωσαν, λοιπόν, να καταλάβουμε κι εμείς, ότι αν ψηφίσουμε το δικό μας καλό παιδί, ε βρε αδελφέ, δε θα μας αφήσουν έτσι. Όλο και κάποιο δώρο θα μας κάνουν.

Όταν λοιπόν ανακηρύξουμε πρωθυπουργό τον Σαμαρά και αρχίσουν οι καύσωνες στη Βαρκελώνη, τότε οι Ισπανοί θα μάθουν το αντάλλαγμα που θα πληρώσουν για τα 100 δισ. και εμείς θα καταλάβουμε ότι το δώρο μας θα είναι ένα τρίτο μνημόνιο.

Η Ελλάδα είναι άχρηστη στην ευρωζώνη. Ναι, την ήθελαν για φτηνή βιομηχανική ζώνη. Καθημερινά αποδεικνύεται μέσω της Βουλγαρίας ότι ακόμη κι ο μισθός των 50 ευρώ δε μπορεί να ανταγωνιστεί τις τρεις κούπες ρύζι που παίρνουν μεροκάματο οι κινέζοι εργάτες στα βάθη της χώρας τους.

Δε βολεύουμε για τίποτα. Άντε, το πολύ – πολύ, να έλθουν και ν’ αρπάξουν τα ασημικά της δημόσιας περιουσίας. Κατά τα λοιπά, δεν ενδιαφέρουμε πλέον, παρά μόνο στον τομέα γοήτρου. Τώρα ενδιαφέρει η Ισπανία, μέχρι να ξεφορτωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες τα δικά της ομόλογα. Ύστερα θα είναι κι αυτή αχρείαστη, άντε να αρπάξουν και τα δικά της φιλέτα με παραλίες.

Κανείς δε μοιράζει χρήματα σήμερα. Οι νεοφιλελεύθεροι προσπαθούν να κάνουν τις γνωστές πιθηκοειδείς αναλύσεις τους, ότι τάχα μου διαφορετική είναι η περίπτωση της Ισπανίας και διαφορετικής της Ελλάδας και έτσι να δώσουν διάφορες εξηγήσεις που θα κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού και θα δώσουν ελπίδα για μια νίκη του Σαμαρά.

Παπαριές. Ίδια κρίση είναι. Στις ισπανικές τράπεζες πήγαν τα 100 δισ. ευρώ, στις ελληνικές τράπεζες πήγαν τα μισά χρήματα από τα δάνεια που πήρε η Ελλάδα. Τι έγιναν τα υπόλοιπα μισά; 

Ορίστε, το λέει ο Αυστριακός πρώην υπουργός Οικονομικών των κυβερνήσεων (1970-1983) του ιστορικού καγκελάριου Μπρούνο Κράισκι και σήμερα κορυφαίος οικονομικός παράγοντας της χώρας, Χάνες Αντρος: «170 δισεκατομμύρια ευρώ δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά κατέληξαν στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες».

Η Ισπανία έμπλεξε χειρότερα από εμάς, όμως τώρα χρησιμοποιούν την Ισπανία για να μπλέξουν εμάς ακόμη χειρότερα και το ίδιο έργο θα παίζεται μέχρι να ξεμπερδέψουν οικονομικά μαζί μας και να τους μείνει η εθνική κυριαρχία. Ας μην πέφτουμε σε ηλίθιες παγίδες. Διότι, το να θαυμάζουμε τις «διαπραγματευτικές ικανότητες και τον τσαμπουκά» της μαριονέτας της Μέρκελ, Μαριάνο Ραχόι, είναι τουλάχιστον ηλίθιο.